எங்கே நீதி தேவதைகள்?

0
1206

அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களை விட, பணக்காரர்களை விட ஏழைகளுக்கும் பலஹீனமானவர்களுக்கும்தான் சட்டத்தின் பாதுகாப்பு அதிகமாக தேவை. குறிப்பாக பெண்களுக்கு!

ஐநா சபையில் மனித உரிமைகளுக்கான பிரகடனம் வெளியிடும் போது, பெண்களின் உரிமைகள் கணக்கில் கொள்ளப்படவே இல்லை.

1948 டிசம்பர் 10-ம் தேதி வெளியிடப்பட்ட பிரகடனத்தின் நகல் வடிவம் ‘ரைட்ஸ் ஆஃப் மேன்’ (Rights of man) என்றே அன்றைய வழக்கப்படி அழைக்கப்பட்டது. அமெரிக்க ஜனாதிபதியின் மனைவி எலினர் ரூஸ்வெல்ட் ஆட்சேபனை எழுப்பிய பின்பே, அந்தப் பிரகடனம் ‘ஹ்யூமன் ரைட்ஸ்’ (Human rights) என மாற்றம் பெற்றது.

70 ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு, இப்போது அந்தச் சட்டங்களை பரிபாலனம் செய்யும் கட்டமைப்பில் – இந்தியாவில் – பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம் ஏமாற்றம் அளிக்கும் விதத்தில் உள்ளது.

முத்தலாக் முறை ரத்து, அந்தரங்கம் என்பது அடிப்படை உரிமையே என உச்சநீதிமன்றம் அண்மையில் வழங்கிய இரண்டு முக்கிய தீர்ப்பு அமர்வுகளில் ஒரு பெண் நீதிபதி கூட இல்லை.

இந்நிலையில் சபரிமலை கோவிலுக்குள் பெண்களை அனுமதிக்கக்கோரிய வழக்கினை அரசியல் சாசன அமர்வு விசாரிக்கவுள்ளது. இந்த அமர்வில் பெண் நீதிபதி இடம் பெற வேண்டும் உச்சநீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளது.

தற்போது உச்சநீதிமன்றத்தில் பெண் நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கை ஆச்சரியமளிக்ககூடிய வகையிலேயே உள்ளது. உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் பணியிடங்களின் எண்ணிக்கை 2008-ம் ஆண்டு வரை 25 மட்டுமே. வழக்குகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருவதன் காரணமாக நீதிபதி பணியிடங்களின் எண்ணிக்கை 31ஆக உயர்த்தப்பட்டது. இதில் குறைந்தபட்சம் இரண்டு பெண் நீதிபதிகளாவது இருக்க வேண்டும் என மத்திய அரசு தெரிவித்தது.

ஆனால் தற்போதைய நிலை முற்றிலும் மாறுபட்ட நிலையில் உள்ளது. உச்சநீதிமன்றத்தில் தற்போது பணியில் உள்ள 25 நீதிபதிகளில் பெண் நீதிபதி ஒருவர் மட்டுமே. கடந்த 2014-ம் ஆண்டு உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்ட தமிழகத்தைச் சேர்ந்த ஆர். பானுமதி 2020-ம் ஆண்டு வரை பணியில் இருப்பார்.

இதுவரை உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளாக இருந்து ஓய்வு பெற்ற நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கை 204. இதில் பெண் நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கை 5 மட்டுமே. அதாவது உச்சநீதிமன்ற 67ஆண்டு கால வரலாற்றில் 6 பெண் நீதிபதிகள் மட்டுமே, இந்திய தேசத்தின் உயரிய நீதி பரிபாலன அமைப்பில் அங்கத்துவம் வகித்துள்ளனர்.

பொதுவாக மாநில உயர்நீதிமன்றங்களில் தலைமை நீதிபதிகளாக இருந்தவர்கள் மட்டுமே உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளாக நியமிக்கப்படுவார்கள். அதேசமயம் தலைமை நீதிபதிகளாக இருந்தவர்கள் மட்டுமே உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளாக நியமிக்க வேண்டும் என கட்டாயம் கிடையாது.

உதாரணமாக தற்போது உச்சநீதிமன்ற நீதிபதியாக உள்ள அப்துல் நசீர் கர்நாடகா உயர்நீதிமன்ற நீதிபதியாக இருந்து உச்சநீதிமன்றத்திற்கு நியமிக்கப்பட்டார். உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகளில் முஸ்லிம்களின் பிரதிநிதித்துவம் வேண்டும் என்ற காரணத்திற்காக அப்துல் நசீர் இவ்வாறு நியமிக்கப்பட்டதாக கூறப்படுகிறது.

2016-ம் ஆண்டு தரவுகளின் படி நாடு முழுவதும் உள்ள 24 உயர்நீதிமன்றங்களில் 534 ஆண் நீதிபதிகளும், 61 பெண் நீதிபதிகளும் உள்ளனர். அதாவது பத்து சதவீதம் அளவிலேயே பெண் நீதிபதிகளின் பிரதிநிதித்துவம் உள்ளது. காஷ்மீர், இமாச்சல பிரதேசம், உத்தரகாண்ட், மேகாலயா, மணிப்பூர், திரிபுரா, ஜார்கண்ட் மற்றும் சட்டீஸ்கர் ஆகிய 8 மாநிலங்களில் ஒரு பெண் நீதிபதி கூட இல்லை என்பது கசப்பான உண்மை.

அதிகபட்சமாக சிக்கிம் உயர்நீதிமன்றத்தில் 50% பெண் நீதிபதிகளும், டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தில் 28% பெண் நீதிபதிகளும் உள்ளனர். 24 உயர்நீதிமன்றங்களின் தலைமை நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கையில் 3 தலைமை நீதிபதிகள் மட்டுமே பெண்கள். நாட்டில் உள்ள உயர்நீதிமன்றங்களில் சென்னை, மும்பை, கொல்கத்தா மற்றும் டெல்லி உயர்நீதிமன்றங்கள் மிகப் பழமையான நீதிமன்றங்களாகவும், முக்கியமானதாகவும் கருதப்படுகின்றன.

இதில் தற்போது சென்னை, மும்பை மற்றும் டெல்லி உயர் நீதிமன்றங்களில் தலைமை நீதிபதிகளாக பெண் நீதிபதிகள் உள்ளது சுட்டிக் காட்டப்பட வேண்டிய அம்சமாகும்.

சட்டங்களை இயற்றக்கூடிய நாடாளுமன்ற, சட்டமன்றங்களில் 33% இட ஒதுக்கீடுக்கோரி நீண்ட காலமாக பெண் அரசியல்வாதிகள் போராடி வருகின்றனர். மற்றொரு புறம், இயற்றக்கூடிய சட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பில் உள்ள நீதிமன்றங்களில் பெண்களுக்கு உரிய பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்படமால் உள்ளது கவலை கொள்ளத்தக்க விஷயமாகும்.

நீதிபதி சொன்ன தீர்ப்பை சரிபார்க்க நீதி தேவதை இருபாளா என கேட்பது வழக்கம். ஆனால் இப்போது நீதிமன்றங்களில் தீர்ப்பு சொல்ல நீதி தேவதைகளையே பார்க்க முடியாத சூழல்தான் உள்ளது.